Türk milletinin binlerce yıllık devlet tecrübesi göstermiştir ki, en büyük tehlike dışarıdan değil, içeriden gelir. Devletin kurumları, yasama organı, yargı ve yürütme; milletin iradesini, istiklalini ve bağımsızlığını temsil eden kutsal mekanizmalardır. Ancak bu mekanizmaların içeriden pazarlıklarla şekillendirildiği, meclislerin millet iradesi değil, kişisel çıkarlar ve transfer oyunlarıyla şekillendiği dönemler, tarihte hep yıkıcı sonuçlar doğurmuştur.

Gazi Mustafa Kemal Atatürk'ün ifadesiyle:
"Meclis milletin vicdanı ve iradesidir. O irade asla başkalarının menfaatlerinin aleti olamaz."

Bugün mecliste yaşanan milletvekili transferleri, parti değiştiren figürlerin hızla başka kutuplara savrulmaları, devletin geleceğinin pazarlık konusu yapılması; sadece bir siyasi ahlaksızlık değil, milletin kaderini tehdit eden bir güvenlik açığıdır.

GÜNÜMÜZ TEHLİKESİ: SAYISAL ÇOĞUNLUK YOLUYLA DEVLETİN ŞEKİLLENDİRİLMESİ

Yakın siyasi tabloda, bazı yapılar meclisteki aritmetiği 400 milletvekili sınırına taşıma niyetindedir. Bu durum, bir anayasa değişikliği için halk oylamasına bile gitmeden, masalarda yapılan mutabakatlarla devletin temel yapısının değiştirilmesi anlamına gelir. Bu; tarih boyunca Türk devletlerinde hep bir kırılma anı olmuştur. Bir avuç seçkinin, bir milletin mukadderatı üzerinde ipotek koymaya kalktığı bu tablolar; kargaşa, bölünme ve çöküşle sonuçlanmıştır.

Atatürk'ün 1920'de söylediği şu söz bugün daha anlamlıdır:
"Egemenlik, kayıtsız şartsız milletindir."
Bu egemenliği mecliste sadece kalabalık koltuk sayılarına indirgeyen anlayış, devleti bir pazarlık objesi hâline getirir.

OLUMLU YANLAR

• Mecliste farklı seslerin yer alması, toplumun çeşitliliğini yansıtması açısından olumlu bir gelişmedir.
• Siyasi çoğulculuk, milletin iradesinin daha geniş temsil edilmesini sağlar.
• Toplumun farklı katmanları, Meclis'te seslerini duyurabilir, denge unsuru oluşturabilir.
• İdeolojik netliğe sahip partilerin varlığı, halkın doğru tercihler yapmasına rehberlik eder.

OLUMSUZ YANLAR

• Milletvekillerinin parti değiştirmeleri, halk iradesine ihanet anlamına gelir.
• Mecliste salt sayı üstünlüğüyle anayasa değişikliği yapılması, devletin geleceğini kişisel çıkar gruplarının insafına bırakır.
• Partiler arası transferler, meclisi halkın değil, kulislerin alanı hâline getirir.
• Kişisel menfaat için yer değiştiren siyasi figürler, halkın güvenini zedeler, devletin saygınlığını aşındırır.
• Toplumun bazı kesimlerinde, siyasete ve demokratik sürece olan inanç sarsılır.

SONUÇ

Meclisteki dengenin bozulması, milletin iradesinin çarpıtılması anlamına gelir. Partilerin, ideolojik netlikten uzak, günübirlik pazarlıklarla saf değiştirmesi; devleti kişisel hesapların rehinesi hâline getirir. Bu tehlike karşısında yapılması gereken; milletin, ideolojisi net, devleti önceleyen, pazarlık masalarına değil halkın vicdanına seslenen siyasi anlayışlarla temsil edilmesidir. Bu, bir siyasi tercih değil, bir devlet sigortasıdır. Çünkü mecliste bir sigorta gücünün olması; milletin, hukukun, devletin, anayasanın ve Atatürk’ün emanet ettiği bağımsızlığın teminatıdır.